Yine bir Şeker Bayramı’na eriştik çok şükür…

Yılda iki kez kavuştuğumuz  “Şeker ve Kurban Bayram” larının  hepimize hayırlar getirmesi için ne güzel dileklerde bulunuruz.

Allah sağlık verdikçe, daha doğrusu Allah kısmet ettikçe yaşıyoruz bayramları…

Kendimizi bilmeye başladığımızdan beri yılda iki kez yaşamaktayız…

Bayramlarda maneviyat ön plandadır..

Hoşgörü başta olmak üzere, dostluğun, kardeşliğin hatta dayanışmanın en güzel örneklerini görürüz… O en güzel duyguları, en güzel düşünceleri  hareket biçimine dönüştürmek için herkes birbiriyle rekabet halindedir adeta…

Neden?.. Zira, bayramların gereğidir bütün bunlar.. Yani bayramların kendine has davranış biçimleridir…

*       *      *

Küçük yaşlardan beri bayram namazlarını rahmetli babam ve ağabeyimle birlikte kılardık..Bu yıllarca böyle sürdü gitti…

Cami çıkışı, babam daha önceden hazırladığı bir miktar parayı ihtiyacı olanlara mutlaka dağıtırdı…

Sonra eve gelinir.. Rahmetli annem de, kahvaltıyı hazırlamış, çayı demlemiş bizi pencerede beklerdi…Biz de gelirken fırından yeni çıkmış ekmeği almayı unutmazdık..

Bayramın ilk gününün ilk kahvaltısını ailece birlikte yapmak, ne büyük bir keyifti..

Kahvaltı fazla uzatılmadan yapılır…Zira; bayram günü, mutlaka misafir gelecek..

Hemen alel acele, el yüz yıkanır, bayramlıklar giyilir.. Ardından annemin ve babamın elleri öpülür, bu arada “Bayram harçlığı” da hemen tutuşturulurdu..

Babam ailemizin en büyüğü olduğu için akrabalar bize gelir, herkes bizde toplanır,  çocuklar dahil 20-25 kişilik çekirdek aile biraradadır artık..

Tabii hanımlar harekete geçer, kollarını sıvar… bu kez bayram sofrası kurulur…

İkinci ve diğer günler, komşular, tanıdıklar, gelip gitmeler, ziyaretler gece geç saatlere kadar sürer giderdi.. İnanın bayram biter, bayramda gelemeyenlerin ya da gidilemeyen eş, dost ziyaretleri hala bir süre devam ederdi..

*       *       *

Bir baktık ki…heyhat…bütün bunlar mazi oldu.. Allah rahmet eylesin, babamın vefatından sonra, ne olduysa  herkes birbirinden koptu…Kimse birbirini aramaz sormaz oldu…

İşte, babam ailenin birleştiriciliğini, otoritesini çok iyi  koruyormuş meğer…

Baktık ki, akrabalar (Allah sağlıklı ömür versin) artık cenazelerde bir araya gelmeye başladı…

Yani, karşılaşılan manzaraya şaşmamak elde değil!. ..

*      *      *

Gün geçtikçe bakıyoruz ki, günümüzde artık aile bağlarının gittikçe çözüldüğünü, tırmanarak  gittikçe daha vahim hale doğru sürüklenmekte olduğunu az çok duyuyoruz ne yazık ki..

Bu durum,  insanların da birbirinden uzaklaştığını ortaya koymuyor mu?.. Bunun yaygınlaşmasıyla ülkemiz insanları artık birbirini çekmez hale mi geliyor?..diye soruyoruz..

Hergün, medyaya yansıyan onlarca olay, cinayet, yolsuzluk, siyasi ve ahlaki  kirlilik ve daha akla hayale gelmeyen onlarca çirkinliği  hayret ve ibretle izliyoruz!…

*     *      *

Madem biz Türk Milleti olarak, örf, adet ve geleneklerimize yürekten bağlıyız,  birbirimize gösterdiğimiz hoşgörü, neden bayramlarla sınırlı kalıyor öyleyse..?

Neden, aynı duygu ve düşünceler sürdürülmüyor?... Neden?

“Allah sonumuzu hayırlı etsin”  hep o bildik cümle..İnşaallah hayırlı olur…

Bizlerin dua etmekten, hayırlar dilemekten öte elimizden ne gelebilir?..

Bayramlar, ülkemiz,milletimiz ve tüm insanlar için hayırlara vesile olsun…

BAYRAMINIZI EN İYİ DİLEKLERİMLE KUTLAR, SAĞLIK VE MUTLULUK GETİRMESİNİ TEMENNİ EDERİM.

Mehmet ÜNLÜ