KATEGORİLER

• Anasayfa
• Editör'ün Seçtikleri
• Haberler
• Engelli Hakları
• İş İlanları
• Röportajlar
• Sağlık
• Spor
• Teknoloji
• Eğitim
• Gruplar

HABER ARA

-- Tüm Kategoriler --Editör'ün Seçtikleri- Köşe YazılarıHaberler- Yaşam- SiyasiEngelli Hakları- Sosyal Güvenlik- Maaş ve Özlük Hakları- Mahkeme Kararlarıİş İlanları- Devlet Kurumları- Özel SektörRöportajlarSağlık- Psikolojik- Kilo Kontrolü- İlaç Rehberi- Tıbbi Gelişmeler- Bitkisel tedaviSporTeknolojiEğitimGruplar- Yahoo Groups Gelişmiş Arama

Takvim

Evet..aslında engelli olan belki de bizleriz!

Olay engelli olmak ta değil belki..sadece bizlerin ya da içinde yaşadığımız toplumun zalimce yarattığı engeller silsilesi...

Merhaba biraz konu dışı bir yazı ama ben de bu aralar gerek iş olarak ve gerek se yaşamsal olarak kendimi kendi yaşamsal engellerime o kadar çok kaptırdım ki yazamadım ama en azından engelliler ilgili yazıları okuyorum,yazılanlanları hissediyorum ve paylaşıyorum veeeeee ne yazık ki halihazırda elimden maddi anlamda başka birşey gelmiyor.Şimdi diyeceksiniz ki; bankaya yatıracak bir on milyonun da mı yok? Benden gelecek cevap ta, elbet on milyonum var olacaktır ama realist olmak gerekirse olay on yada yüz milyonların hesabı değildir.

Nice değerli arkadaşlarımızın savaşını verdiği şey bizlerden illa ki banka hesabına para yatırılmasını teşvik etmek değildir.Bu girişimler için maddi anlamda destek vermek işin sadece küçük noktalarından biri,asıl önemli olan hissetmek ve belki de bu hissi yaşamımızın hemen hemen her noktasına bir misyon olarak yerleştirmektir.

Aslında şu an bunu yazarken bile bir yandan kişiliğimin acımasız tarafı bana diyor ki yaaa Şebnem istesen sen de bu kadar maddi ve yaşamsal sıkıntılarına rağmen bir şeyler yapabilirsin ama herkes gibi sen de bahane üstüne bahane atıyorsun ortaya...gerçekci olmak ta fayda var...

Evet..aslında engelli olan belki de bizleriz!

Olay engelli olmak ta değil belki..sadece bizlerin ya da içinde yaşadığımız toplumun zalimce yarattığı engeller silsilesi...

Ben şuyum buyum, öyle ya da böyle şu sorunlarım var derken ne yazik ki her zaman şu güzelim iğneyi kendimize batırmayi unutuyoruz ve beterin beteri var demeyi de unutuyoruz.Aslında yapabileceğimiz o kadar çok şey var ki! Bizi ne durdurur bilinmez..En basiti ben geçtiğimiz haftasonu evde otururken birden bire sanki bir vahiy gelmiş gibi son bir aydır yaşamdan koptuğumu farkettim..Ben de bir anlamda iletişim engelli olmuştum sanki...aniden aramadığım arkadaşlarımı aradım,mücadelem yaşamımdaki değerleri goz ardı etmeme sebep olmamalıydı...ve akabinde ani bir kararla kızıma dönüp hadi yürü bu haftasonu bizim dedim ve cıkış o cıkış...işte bu kadar....silkinmek gerek...

Bir zaman önce hem annemin hem de bir arkadaşımın annesinin rahatsızlığı nedeni ile sürekli hastane ziyaretleri yapıyor ve bir yandan da kendi yaşamimla ilgili manevi anlamda max.düşüş yaşıyordum...belki de bir bunalım söz konusu idi...Yine öyle ziyaret günlerinden birinde hastane çıkışında bir an artık pes etmek üzere olduğumu hissettim ve aynı anda gözüm hastane girişinde bir şekilde çok hoç bir bayana takıldı.Inanılmaz hoş bir yüzü vardı ve bu yüz çok gururlu idi.Dikkatli bakınca bayanın aynen bir büst gibi bir tekerlekli sandalyede oturduğunu,kollarının ve bacaklarının olmadığını ama yine her anlamda saglıklı olan bana nazaran gayet bakımlı ve güleryüzlü olduğunu ve de arkadaşının yardımı ile çok aşikar bir keyifle sigara içtiğini gördum.Sanki bir tokat yemiştim.Ben belamı mı arıyordum ne ! Elim ayağım tutuyordu,o zaman neydi beni bu derece engelli yapan yaşama direnmek icin?

Zaten ne zaman bu tarz bir düşüş yaşasam kesinlikle böyle bir örnekle karşılaşıyorum ve şükür ederek yaşama devam ediyorum.

Engelli diye tabir ettigimiz bireyler aslında hemen hemen hepimize bir çok konuda örnek teşkil eden bireyler...anlayana tabiii...O nasıl bir inanç ve yaşam sevgisidir ki bir çoğumuzda olmayan cesaret onlarda gözlemlenir.

Benim Cici de rahatsızlıkları nedeni ile bir anlamda engelli,serbest hareket etmekte zorlanıyor,kendi başına bir çoğumuzun yaptığı işleri yapamıyor ama açıkca itiraf etmek gerekirse ben ondan daha engelliyim...Ondaki azimin,yaşam sevgisinin,iradenin ve inancın yarısına bile sahip olduğumu sanmıyorum.

Yine çok uzattım, affınıza sığınıyorum ama günlerdir okuyorum ve okuyorum...

Kıssadan hisse;

Ne olur olayı sadece maddiyatla ölçmeyelim ve de destek isteyenlere sitem etmeyelim...maddi anlamda destek vermenin otesinde lütfen bu insanları yaşamımızın bir parçası haline getirelim..inanin ki onlardan öğreneceğimiz erdemlerin haddi hesabı yok...Beynimizde kendi kendimize oluşturduğumuz engellerin onların engellerinden çok daha vahim oldugunu ne kadar önce fark edip misyonumuzu değiştirirsek ne mutlu bize...

Maddi anlamda destek veremesek de gerek söz konusu grup için ve gerek se diger destek bekleyen dostlarımız için ne yapabiliriz düşünelim...Biz bulamıyorsak da lütfen önerisi olan arkadaşlar gündeme getirsinler neler yapilabilir...

Sevgi ve Saygılarımla

Şebnem Sürereker

DUYURULAR

ANKET

Tüm Anketler