Devlerde Ölürmüş
Okumaya başladın sana bir merhaba!
İki elin on parmağını geçemeyen mutluluklarla yaşıyor. Çoğula vurduğum cümle sonlarındaki benlerin hepsi.
Gözlerimin içine bakmaktan korkan dostlarımın utancı bile benim ruhumun astarına saklanmış.
Düşürdümü tam düşüren yücelttimi göğü bile ezdiren Rabbin eseri bu ben.
Hiç bilmiyorum aslında neden çamura bulanmış diz altlarında geziyor.
Kalbinde kalpsizliği yeşertmeye zorlanmış. Gülmeye dair doğmak bilmeyen bir hasretin sancılarında kıvranan benlik aslında yaşamak benim için. Bir gün gözlerimin içine bak demek belki kendime güvenmek. Belki pazularımı sıkıp hayata doğru ‘’senden daha güçlüyüm’’ diyerek kafa tutmak direnmek benim için. Gösterişten ibaret yarını asılsız dünyada yaşamak ne kadar tat veriyorsa deliler içinde akıllı kalmış birine.
O kadar tat alıyorum bende işte yaşamaktan.
Kim bilir?
Belki de aynı şarkıyı söylemekten bıkıp isyan bayraklarında ki hürlük benimkisi.
Hiç bilmiyorum!
Amacım amaçlarım hangi hayalin hangi dallarında sallanıyor bir bulamadım. Soğuk veya sıcak hiçbir farkı olmadan sırtımda gezmeyen, saçlarımı tel-tel saymayan bir elin yokluğu beni nasıl böyle uzayıp giden bir acıya sürükledi bilmiyorum, anlamıyorum da.
Varsın bu hikaye babasız bir şaire kalsın.
Ben bile gözlerime bakmaktan korkuyorken, kafamı nasıl kaldırıp da başka gözlerde kendimi görebilirim. Ellerim cebimde meteliksiz şekilde mutluluk sınırlarında akşam ederken elbet benimde vardır bir iki hayalim. Hayatın karartısından gizlice kurulmuş.
Gözlerime bakmayın onlar çok kara bu aralar.
Yuvaları kapkara.
Bekleyişler ne kadar sabırlıysa bende o kadar direniyorum. Hiçbir anlaşmada umut kokulu bir yarında güleceksin yazmasa da, ben kendi züğürt tesellilerimde bir çocuk gibi aldanmaktayım. Umudun önüme sunduğu yalan umutlarla.
Mutluluk!
Ah sen çırılçıplakken utanır bakmazdım hani. Şimdi toprak sarmış seni bu kez de bakamıyorum.
Sanırım ben seni görmeyeceğim.
Her şeye doğru bir adım atarken, kemikleri çürümüş mutluluktan bir tıkırtı bekleten bu umut sanki benimle dalga geçiyor.
İçimde yalanlarla sevişmekten bıkmayan direncimi parça-parça etme hevesleri her dakika can bulurken, ödlek bir tavuk olan yumruklarım neden hayatın yakasına yapışmıyor anlamıyorum.
Gerçekten sinir harplerinde beni çileden çıkartıyorlar.
‘’Hepsi geçecek mutlaka geçecek sen yürü bekleyip çürütme umutlarını’’ diyen umutlarla dolu kafamın içindeki düşünceler neyin peşinde kestiremiyorum.
Kafamı taşıyan ben içinde olmayanda ben!
Ben neredeyim?
Kimim ben?
Kim oluyorum?
Haddim nedir?
Halimi bilen var mı?
Kaçıncı urgan bu çıkarıp attım!
Bilen var mı?
Ya takanlar!
Onları tanıyan yok mu?
Çok mu geldi bu kadar soru işareti ve ünlem?
Canınızı mı sıkıyor bu söylemlerim?
Sesimi duyan kalsın can taraflarımda.
Duymayanlar sizi zaten takmıyorum.
Artık canım yanmıyorsa!
Kimin canı yanıyor?
Annemin mi?
Babamın mı?
Yok!
Babam
Olmaz
O öldü!
Devlerde ölürmüş!
BABAM ÖĞRETTİ!
Yoksa!
Yoksa sevdiklerim mi?
Olmaz!
Olamaz!!
Olmamalı!!!
Onlar birer kırıntı
Daha bir araya getirmeliyim
Tadına varmak için yapmacık hayallerin
En iyisi boş vermek
Ben kaçışların ardındayım.
Kaçışlar benim önümde.
Burada bitti
Şimdilik elveda!
17 – 08 – 2009 03 - 43
Siz siirlerimi okurken aglıyorsanız ben yazarken ölüyorum…
sR___
Sağ ol Sarp oğlum.Sormuşsun:ben kimim diye.Sen bizim oğlumuzsun,diğerlerin kardeşisin..abisisin.yol arkadaşımızsın.dert ortağımızsın.bizim sesimiz.bizim sözümüzsün.hepimizin gibi,bizim canımızsın oğlum.Sakın kendini yalnız hisetme, bizler 9.500 000 kişiyiz.ailelerimizle beraber 40 000 000 oluyoruz.
Kocaman yüreyine sağlık.Devam et lütfen yazılarına,konuşamıyan kardeşlerine de ses ol lütfen.BAŞARILAR OĞLUM.
Devlerde Ölürmüş
Normal
